dinsdag 5 november 2013

VALENTIJN 2015

De dag voor Valentijn, zo lees ik althans in de gezaghebbende krant Het Belang van Limburg, wordt in de Verenigde Staten "Mistress-day" gevierd.
Een dag die daarginds naar verluid uitbundig en dankbaar gefêteerd wordt met het buitenechtelijke vrouwelijke wezen, het goed onderhouden reservewiel, die bewonderenswaardige maîtresse die er voor zorgt dat het gewicht van het grijze, voortbaggerende leven met de officiële trouwboekvrouw te verdragen blijft.

En zoals te verwachten wist de lepe commercie ook dit, door onze Moeder de Heilige Kerk nochtans streng veroordeeld "feest", natuurlijk in onze contreien te importeren.
"Scheefpoepersdag" wordt dat bij ons genoemd.
Enfin, zo vertelt mij toch de Limburgse krantenboer.

We lezen dat het op 13 februari ook in onze christelijke contreien - met name ter hoogte van de Leuvense steenweg - van 8 acht uur in de schrale morgen tot ’s avonds laat, lang na kantooruren, storm loopt in de talrijke gastvrije etablissementen die, tegen weliswaar overspelige prijzen, gastvrije luxe-kamers op huurbasis aanbieden. Bubbles, zowel in de jacuzzi als in de magnum flessen worden gegarandeerd.




Nu wil ik geen enkele van mijn getrouwde vriendinnen ongerust maken, maar ik zou ze toch aanraden om de dag voor Valentijn waakzaam te zijn en te speuren naar verdachte tekenen die er op wijzen dat manlief vertrouwd is met genoemde overgewaaide Amerikaanse vermakelijkheden..
Is er die avond van de dertiende februari in het echtelijk bed van huisvlijt weinig sprake of was het hoogstens huilen met de pet op, maar toont manlief zich bij het krieken van de dag daarentegen lichtelijk hormonaal opgewonden?
Vraagt hij waar het ondergoed ligt dat hem (zo denkt hij toch) zo verwoestend staat?
Is hij de avond van Scheefpoepersdag op tijd thuis, of belde hij rond vijf uur om te liegen dat er onverwacht een directievergadering was over een nieuw businessplan, samen met een delegatie Japanners?

Ik wil geen onrust zaaien: Het Belang van Limburg is natuurlijk de New York Times niet.
En anderzijds is er toch één geruststellende troost: op Valentijnsdag komt manlief zeker op tijd thuis.
En dan gaan jullie (voor de kinderen, voor de klap van de mensen, om gezien te worden, omdat alleman het doet, etc..) genieten van een romantisch candle-light-diner.
Wiedergutmachende versnaperingen die plots schandalig in prijs blijken gestegen te zijn, aangevuld met een, reken maar, door hem ook al te duur geachte struik bloemen..

Moest ik een vrouw zijn, ik zou toch een man verkiezen die mij op Valentijnsavond een warm bad laat vol lopen, die dan op een stoel komt bij me zitten en me met zachte stem een mooi, smachtend, zelfgebreid gedicht voorleest.
Een aangrijpende restaurantvervangende tekst. Een voorschot op en een belofte van wat komen zal.
Iets in deze aard misschien.

VOOR JOU

(voor Valentijn)

voor jou
haal ik de duurste letters
blijmoedig uit de bovenkast,
en trek ik al mijn frasen
zondagse woorden aan.

voor jou
strijk ik mijn regels glad
en verberg tussen de lijnen,
in lieve, kleine lettertjes,
wat jij alleen daar lezen kan.

voor jou
verguld ik al mijn zinnen
en poets ik elke regel op,
tot alles blinkt en geurt
als op een blije lentemorgen.

en dan pas, ja pas dan,
laat ik de woorden los,
en kijk tevreden toe
hoe ze, als een tomeloze
roedel jonge honden,
uitgelaten en kwijl-keffend
over de klinkers,
naar jou toe hollen.

rik tulkens
stadsdichter Diest 2012-2015
stadsgedicht Nr 22